07 Opowiadanie erotyczne: Karty, które prawie odłożyli

Po dziesięciu wspólnych latach Sara i Tomek doskonale wiedzieli, jak kończy się zwykły wieczór: dzieci śpią, zmywarka szumi, a oni oboje znikają w swoich ekranach. Gra erotyczna dla par zamieniła ten zwyczajny wieczór w pikantną historię tylko dlatego, że Tomek otworzył szafkę, zanim Sara sięgnęła po telefon, i znalazł talię kart, której nigdy nie użyli.

[Jeden zwykły wieczór, jedno pytanie na raz]

Sara podwinęła jedną nogę pod siebie na kanapie. Tomek siedział na drugim końcu, kciukiem zawieszonym nad telefonem.

„Czekaj”, powiedział.

Spojrzała na niego. „To brzmi podejrzanie.”

Otworzył dolną szufladę komody. Za stertą baterii leżało wąskie pudełko, wciąż owinięte folią.

Sara roześmiała się, gdy je rozpoznała. „Nie zaczniemy tego o dziesiątej trzydzieści.”

„Możemy zrobić jedną kartę.”

„Tak mówią ludzie, zanim stracą dwie godziny na planszówkę.”

„To stracimy je razem.”

To sprawiło, że odłożyła telefon ekranem do dołu.

Kupili grę karcianą dla par podczas rzadkiego sobotniego popołudnia bez dzieci. Wtedy wydawało się to jak kupno obietnicy. W domu pudełko trafiło do szuflady, czekając na wieczór, kiedy będą mniej zmęczeni i rozkojarzeni.

Tomek zerwał folię. Pierwsza karta kazała im wymienić najzabawniejsze miejsce, w którym się całowali.

„Parking pod supermarketem”, powiedziała Sara.

„To nie było śmieszne.”

„Uderzyłeś łokciem w przycisk alarmowy.”

„Samochód okazał wsparcie.”

Śmiała się mocniej, niż żart na to zasługiwał. I tak było jej dobrze.

Kolejna karta kazała im patrzeć sobie w oczy przez trzydzieści sekund. Sara zauważyła siwiznę przy skroniach Tomka, zmęczenie pod jego oczami i to, jak jego usta miękły, gdy przestawał żartować. W połowie miała ochotę odwrócić wzrok. On sięgnął przez dzielącą ich przestrzeń i położył dłoń na jej ręce.

Karty stawały się coraz bardziej osobiste. Nazwij coś, co twój partner robi, a co wciąż cię podnieca.

„Ty pierwsza”, powiedziała Sara.

„Kiedy się szykujesz i myślisz, że nie patrzę.”

„Co wtedy robię?”

„Najczęściej walczysz z kolczykiem.”

„To cię podnieca?”

„Chodzi o skupienie.”

Ciepło rozlało się po jej klatce piersiowej. Jej odpowiedź przyszła wolniej.

„Kiedy przejmujesz inicjatywę, nie robiąc z tego wielkiej sprawy. Rezerwujesz opiekunkę. Układasz plan. Mówisz: 'Zostaw, zajmę się tym.'”

Tomek przyglądał się jej uważnie. „Myślałem, że nie znosisz, gdy ktoś ci mówi, co masz robić.”

„Nie znoszę, gdy ktoś mną zarządza. To nie to samo.”

W pokoju zapanowała cisza wokół tej małej prawdy.

Kolejna karta poprosiła o pragnienie, którego nigdy nie wyrazili wprost. Sara prawie zaproponowała, żeby to pominąć. Pojawił się stary odruch: zażartować, przejść dalej, utrzymać komfort.

Tomek odwrócił kartę. „Ja zacznę.”

„Czasem chcę, żebyś powiedziała mi dokładnie, czego chcesz. Bez aluzji. Bez nadziei, że się domyślę. Po prostu powiedz.”

Sara poczuła się odsłonięta, choć to on wyznał coś o sobie.

„Mówię, czego chcę.”

„Mówisz, co trzeba zrobić.”

„To co innego.”

„Właśnie.” W jego głosie nie było wyrzutu.

Sara spojrzała na telefony leżące ciemne na stoliku. „Chcę poczuć się pożądana zanim jeszcze trafimy do łóżka”, powiedziała. „Nie po tym, jak skończymy wszystko inne. Nie jakby bliskość była ostatnim zadaniem do odhaczenia.”

Tomek przysunął się bliżej. „Jesteś pożądana.”

„Wiem to tutaj.” Dotknęła skroni. „Nie zawsze czuję to tutaj.” Położyła dłoń na klatce piersiowej.

Nie spieszył się z zapewnieniami. Po prostu słuchał.

Gra zaczęła się jako coś zabawnego, ale pytania stworzyły przestrzeń, której sami nie umieli sobie dać.

Tomek wyciągnął następną kartę. Przez kolejne pięć minut możecie komunikować się tylko za pomocą poleceń.

Sara uniosła brew. „To brzmi niebezpiecznie.”

Jego uśmiech był powolny. „Możesz przerwać, kiedy tylko chcesz.”

Odpowiedź była ważniejsza niż wyzwanie. Skinęła głową.

„Chodź tutaj”, powiedział.

Sara przesunęła się po kanapie, aż jej kolano dotknęło jego.

„Połóż ręce na moich ramionach.”

Zrobiła to.

„Pocałuj mnie raz.”

Pocałowała go, spodziewając się żartu. Zamiast tego on pozostał nieruchomy, pozwalając jej zdecydować, ile trwa „raz”.

Gdy się odsunęła, jego oddech się zmienił.

„Teraz twoja kolej”, powiedział.

Puls Sary przyspieszył. Mogła poprosić. O to właśnie chodziło.

„Zdejmij sweter.”

Zrobił to.

„Oprzyj się.”

Oparł się o poduszki.

„Nie dotykaj mnie jeszcze.”

Jego spojrzenie nie spuszczało jej z oczu. „Dobrze.”

Stanęła między jego kolanami. Sposób, w jaki na nią patrzył, sprawił, że poczuła się widoczna od środka.

„Połóż ręce na moich biodrach.”

Jego dłonie spoczęły tam, ciepłe przez materiał spodni.

„Przyciągnij mnie bliżej.”

Zrobił to.

„Pocałuj mnie w szyję.”

Usta Tomka dotknęły miejsca pod jej uchem. Sara zamknęła oczy. Zapomniała, jak szybko jej ciało potrafi odpowiedzieć, gdy myśli nie wybiegają trzy pokoje do przodu.

„Jeszcze”, szepnęła.

Pocałował niżej, po czym się zatrzymał. „Teraz moja kolej”, powiedział przy jej skórze. „Odepnij mi pasek.”

Jej palce drżały, gdy wykonywała polecenie.

„Usiądź na mnie.”

Usiadła na nim okrakiem, jedno kolano po każdej stronie. Był twardy pod nią, a ta bezpośredniość wywołała gorąco między jej nogami.

„Powiedz mi, czego chcesz.”

„To nie jest polecenie.”

„Dziś jest.”

Sara spojrzała na niego. Bez zgadywania. Bez chronienia się niejasnością.

„Dotknij mnie pod koszulką.”

Jego dłoń wsunęła się pod materiał i przesunęła po jej nagiej talii. Powoli, dając jej każdą szansę na zmianę zdania, przesunął się wyżej.

„Pocałuj mnie”, powiedziała.

Wtedy pocałował ją naprawdę, jedną ręką przy jej plecach, drugą obejmując pierś. Sara poruszyła się na nim raz i usłyszała, jak jego oddech przyspiesza.

„Przytul mnie mocniej.”

Zrobił to.

Pięć minut musiało minąć. Żadne z nich nie sprawdziło.

Później, na górze, karty leżały rozrzucone obok dwóch nietkniętych telefonów. Kochali się bez pośpiechu, ale najbardziej intymne wydarzyło się jeszcze przed sypialnią: te pauzy, odpowiedzi, ulga bycia konkretnym.

Po wszystkim Sara położyła głowę na piersi Tomka.

„Nie potrzebowaliśmy nowych rzeczy”, powiedziała.

Tomek przesunął palcem po jej ramieniu. „Tylko nowych pytań.”

Rano Sara odłożyła talię do komody, ale nie na samo dno szuflady.

Następnego wieczoru też zostawili telefony na dole.